Schijtsrechters

Vrijdagochtend 8uur. De wekker schreeuwt een man wakker. Doet dat met het geluid van een scheepshoorn. Heerlijk vindt de man dat. Het doet hem elke ochtend weer denken aan de drie weken van z’n leven die wel het genieten waard zijn. Vakantie, aan de kust. Tentje neerzetten, opgaan in de alleenzaamheid. Af en toe een sudoku, afgewisseld met een ronde door de duinen waggelen of een decafé op het enige terrasje van de haven. Daar rustig wegdromend over wat er komen gaat. Er wacht altijd weer een lang seizoen. Waarin zijn moeder ongetwijfeld de wind van voren gaat krijgen. Hij camera’s moet uitleggen waarom hij welke kleur kaart uit zijn borstvak viste en hij zijn ‘assistent-scheidsrechters’ (Grensrechters, dat zijn het! Noem het beestje bij de naam) tot op het bot moet verdedigen. Zijn batterij is na de vakantie volledig opgeladen. Meestal duurt dat een maand. Waarna zijn batterij lijkt te zijn verzopen in het water van een wc-pot. De focus verdwijnt. Het kan hem steeds minder bommen. De kaarten strooit hij als zwarte piet in het rond. Voor de camera bazelt hij maar wat en als de gelegenheid zich voordoet dan staakt hij de wedstrijd. Omdat hij diep gekwetst is door datgene wat er geroepen wordt? Nee. Gewoon, omdat het kan. Macht. Daar likt de man zijn vingers bij af.

Zoals bij alles in het leven is hij ook in het scheidsrechteren geen ster. Zal hij nooit Europees halen. Zelfs de Eredivisie is een horde te ver. De man moet het met de Jupiler League doen. En de Jupiler League met hem. Bij gebrek aan beter. Op de burelen van de voetbalbond houden ze de rapportcijfers, die elke scheidsrechter na een wedstrijd krijgt, angstvallig geheim. Om het zelfvertrouwen van de heren niet te krenken. Want veel kan je van deze scheidsrechters zeggen maar houden van doen ze. Van zichzelf wel te verstaan. Ze wonen op een prachtige wolk. Opgebouwd uit arrogantie en zelfliefde. Waar de fluitjes worden gepoetst en de vlaggen gestreken.

De wekker wordt uitgedrukt. Opgewekt springt de man het bed uit. Vrijdag it is! De enige dag waarop hij zijn geliefde macht kan uitoefenen. Dat hij niet verpietert achter de grote palmachtige boom op het kantoor. Waar hij liters koffie slurpt en zogenaamd kopietjes maakt, enkel om de dag door te komen. Hij vindt zichzelf de grote architect achter nu.nl. Zonder zijn zesentwintighonderd bezoeken op een dag, was deze website nooit zo groot geworden. Maar nu is het dus vrijdag. Scheidsrechterdag. Zoals elke week oefent hij zijn moves voor de spiegel. Pakje aan, rug recht en trekken die kaart. Op tijd wordt er afgereisd naar het betreffende stadion. Het veld, de kleedkamers, de persruimte, de businessclub, het kantoor en het spelershome, alles wordt geïnspecteerd. Nauwkeurig. Met de vingers op jacht naar stof. Ondertussen geniet hij. Een klein bobbeltje in de broek. Tijdens de warming-up durft hij een paar keer naar de supporters op de tribune te kijken. Dat zegt veel, dan is hij in (tob)vorm. Gedurende de wedstrijd fluit hij de ene fluit na de ander. De wedstrijd is volledig onder controle. De bal rolt maximaal drie keer van de één naar de ander voordat de fluit van zich laat horen. Wat een optreden. Hij als middelpunt. Daarvoor komen al deze mensen naar het stadion. Toch…