Voor paal

De charme van ons geliefde voetbalspel zit hem in de kleine dingen. De details, vaak het randgebeuren om de wedstrijd. Enkele persoonlijke favorieten. De grensrechter die zichzelf een gebroken arm vlagt omdat hij dat kleine duwtje van de verdediger wél heeft gezien. Een omroepster die strak van de verdovende middelen de verkeerde doelpuntenmaker aanwijst en vervolgens zijn naam nog verkeerd uitspreekt ook. Het uitvak in Roosendaal wat een collectief orgasme ervaart op het moment dat de bal in minuut 96 het net raakt. Peter Vader die al jaren in hetzelfde clownspak dezelfde lap tekst brult en daarvoor nog steeds een papiertje nodig heeft. En let voor de gein eens op Diederik Boer, die bij een Zwols doelpunt steevast juicht alsof hij aan het hordelopen is. Ik krijg er een glimlach van op het gezicht. Minder leuk en ronduit frustrerend wordt het, als details succes op het voetbalveld in de weg staan. Denk aan het VanderWalletje in de play-offs tegen De Graafschap, de spijkers op het veld bij Cambuur of de rol van de olijke krullenbol Wiedemeijer, afgelopen seizoen bij Excelsior. Die wedstrijd werd ik vergezeld door een neutrale, niet door een blauw-witte bril kijkende vriend. Na afloop kwam het stoom uit zijn oren. Hij wist met zekerheid te melden dat Wiedemeijer minstens vier Poolse schoonheden in de kleedkamer had zitten. Poedeltje naakt en zeer gewillig.

Morgen spelen we tegen Willem II. Een tegenstander die een negatief gevoel doet opborrelen. Zonder dat ze er zelf erg in zullen hebben. Lente 2004. FC Zwolle was met een opmerkelijke serie in de Eredivisie bezig. Vanuit een kansloze rode lantaarnpositie waren de manschappen van Hennie Spijkerman opgestaan en opgeklommen. Handhaving kwam door overwinningen op AZ, Heerenveen en verdienstelijke gelijke spelen bij Roda en Groningen in het zicht. Met nog twee wedstrijden op de kalender wist Zwolle wat het thuis tegen Willem II moest doen, winnen. In een slechte, weinig spectaculaire wedstrijd waren de Tilburgers, waarvoor niets meer op het spel stond, enkel en alleen bezig te zuigen, te irriteren en tijd te rekken. Tien minuten voor tijd kreeg Zwolle de ultieme kans directe degradatie naar het land der fabelen te schieten. Een penalty. Albert Van der Haar neemt zoals altijd zijn verantwoordelijkheid maar moet wachten omdat de Belgische clown Geert de Vlieger, professioneel het bloed onder de nagels vandaan haalt bij de zesduizend Zwolle-supporters. Hij gaat uitgebreid in discussie met scheidsrechter Haverkort. Waardoor Appie teveel tijd heeft, na te denken over het belang van deze ene bal. Van het volgende moment schrik ik zelfs nu, zes jaar na dato, nog weleens wakker. Appie schiet de strafschop goed in, gaat naar de hoek maar in plaats van het net, kust de bal de binnenkant van de paal. Poink… Eén schot, twee centimeter, waardoor onze club er nu heel anders uit had gezien. De wedstrijd eindigde zoals die begon. Teleurstelling droop bij een ieder van het gezicht. De grote donderwolk die degradatie heet, hing boven het Oosterenk. Met nog één speelronde te gaan moest Zwolle resultaat halen bij Feyenoord in de Kuip of hopen op een wonder op de andere velden. Dit gebeurde niet. Sindsdien Eerste Divisie. 

Zou er een moord voor doen juist met WillemII stuivertje te wisselen, aan het einde van dit seizoen… Maar eerst morgen. Winnen we de pot, dan juich ik net iets harder.